KDE 3′ü ise ne zaman kullanmaya kalksam, ilk yaptığım iş Gnome programlarımı kurmak ve konsol’dan işletim sistemini yönetmekti. Açıkçası KDE ile içli dışlı olmayı sevmiyordum. Mümkün olduğunca KDE’yi ByPass ediyordum.

Ancak bugün hayatımda biraz değişiklik istediğimden, çocuğum gibi sevdiğim ArchLinux dağıtımıma “sudo pacman -S kde4″ komutunu vererek KDE4 kurdum.

KDE’de oturum açıp 10 dakika zaman geçirdikten sonra, sadık dostum Gnome’a geri döneyim dedim. Gnome’u açtığımda çok ilkel olduğunu farkettim ve KDE’yi varsayılan masaüstüm olarak ayarladım.

Öncelikle şunu belirteyim ki, KDE tamamen konsepti değiştirmiş.

• Geleneksel Masaüstü ortamı yerine WorkSpace kavramı var.
• Workspace’de ihtiyacınıza göre Widget’lar konumlandırabiliyorsunuz. (Twitter’a entry giren Widget sonunda Twitter’ı kullanmamı sağlayacak gibi duruyor. Bu arada http://twitter.com/yldrm )
• Masaüstünde yine Wİdget’lar yardımıyla istediğiniz bir klasörü görüntüleyebiliyorsunuz.
• Dolphin (Kde dosya yöneticisi), Nautilus’a göre daha başarılı. Klasörleri tag’lemek ve comment eklemek gibi ekstra özellikler var.
• Default olarak dosyalar tek tıklama ile açılıyor.
• Wallpaper’ları slayt show yapabiliyorsunuz. böylece x dakikada bir otomatik olarak wallpaper değişiyor.
• Cpu ve memory kullanımında Gnome’a göre belirgin bir farklılık yok.
• Exaile’den Amarok’a terfii ettim.
• Hala Kopete’yi sevmiyorum, yaşasın Pidgin.
• En güzel yanı, Arch hala süper hızlı çalışıyor.

Birkaç ScreenShot verelim, adet yerini bulsun.